charrette

The French word, "charrette" means "cart" and is often used to describe the final, intense work effort expended by art and architecture students to meet a project deadline. This use of the term is said to originate from the École des Beaux Arts in Paris during the 19th century, where proctors circulated a cart, or “charrette”, to collect final drawings while students frantically put finishing touches on their work.

ultima settimana, allora!

Η Σάρα έχει οργανώσει τη τελευταία μου επίσημη εβδομάδα (γιατί εννοείται ότι θα επανέλθω ως επισκέπτης) στη Λυόν με εντυπωσιακή ακρίβεια. Σήμερα ήταν το τελευταίο cena στο σπίτι της Μαρτα και της Ρακέλε λοιπόν. Είχε θέμα no champagne, no party. Μαζεύτηκε η συνήθης παρέα ιταλών λοιπόν, ο καθένας έφερε από μία σαμπάνια και η ρακέλε με τη σάρα μαγείρεψαν.

Βγάζοντας τις τελευταίες φωτογραφίες γύρω από το πράσινο πουά τραπεζομάντηλο, έκανα μία πολύ γρήγορη αναδρομή στις Παρασκευές που πέρασα σε αυτή τη κουζίνα και μάλλον τη στιγμή που σκεφτόμουν τον τρόμο που με κυρίευσε την πρώτη φορά που βρέθηκα αντιμέτωπη με τη ταχύτητα με την οποία μιλάνε οι ιταλοί, κάνοντάς σε να νομίζεις ότι εσύ μάθαινες μία άλλη γλώσσα επί δύο χρόνια, χαμογελούσα πολύ, τόσο που ο πάολο με ρώτησε για ποιό λόγο γελάω μόνη μου. Η Σάρα με κοίταξε ανήσυχη, άρχισε; με ρώτησε. ποιό πράγμα; εκείνη τη στιγμή πετάχτηκε η άννα: allora quando parti, athina?? ho una settimana ancora.. απάντησα. ε, αυτό, είπε η σάρα. la melancholia de la ultima settimana! ha comminciato?

μμμ.. αρχισε!

χωρίς αναπνοή

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου

Τις ημέρες τις απρόσμενης παραμονής μας στη Λισαβόνας, μία από τις κύριες σκέψεις που μου προκαλούσαν εκνευρισμό ήταν ότι την προτελευταία εβδομάδα αυτης της περιόδου της ζωής μου, την περνάω αναγκαστικά μακριά από τη Λυόν, σε κατάσταση διαρκούς εκνευρισμού. Τώρα συνειδητοποιώ ότι ίσως καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα γιατί με το τρόπο αυτό αναβλήθηκε λίγο η κατάσταση στην οποία ζω αυτή, την τελευταία εβδομάδα.

Από τότε που πάτησα το πόδι μου στη Λυόν, έχω συνέχεια ένα συναίσθημα ανησυχίας. Το έχω συνέχεια στο στομάχι μου, άλλοτε σαν μικρές πεταλουδίτσες, άλλοτε σαν τυφώνα, άλλοτε σαν βαριά μπάλα. Είναι αστείο τώρα από το σκέφτομαι αλλά έχω γίνει τόσο ευαίσθητη που δακρύζω με το παραμικρό: με σκηνές από ταινίες, με τραγούδια, έτσι, χωρίς λόγο, όλη την ώρα. Κάνω λίστες με όσα θέλω να κάνω πριν φύγω από τη Λυόν και προσπαθώ να περνάω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ με τους τοπικούς μου φίλους, δουλεύοντας παράλληλα για την τελική παράδοση του project της Λισαβόνας (αυτό μας έλειπε, μέσα στη γενική σύγχηση).

Από την άλλη, κάνω λίστες με όλα όσα θέλω να δω στην Αθήνα (και είναι τόσα πολλά!) αλλά κυρίως προσπαθώ να συνηθίσω την ιδέα της επιστροφής μου στη Θεσσαλονίκη, στους φίλους μου εκεί, στις συνήθειές μου εκεί. Προσπαθώ να εντάξω το άτομο στο οποίο έχω εξελιχθεί μετά από 5 μήνες μακριά τους, σε όσα δεδομένα έχω για τη ζωή τους σήμερα. 

Μέσα σε όλα αυτά, πρέπει να αρχίσω να μαζεύω τα πράγματα από το δωμάτιο 729 το οποίο θα αφήσω επίσημα την Πέμπτη. Το αναβάλλω, μέχρι τη Τρίτη το βράδυ (τη Τετάρτη θα είμαι πολύ απασχολημένη).

5000 λέξεις και κάτι ψιλά (οι λεζάντες)

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

το ραντεβού μας ήταν στις 6:00, αλλά όλοι είμασταν στο λόμπυ του ξενοδοχείου μας από τις 5:45. Έχουμε μείνει 14 και συναποφασίζουμε αυτή τη φορά αποχαιρετώντας τους υπαλλήλους του ξενοδοχείου να μη πούμε au revoir (εις το επανειδειν) όπως συνηθίζεται αλλά adieu (αντίο). Η διάθεσή μας είναι σαφώς καλύτερη από χθες αλλά δεν τολμάμε καν να φανταστούμε το ενδεχόμενο να μην είμαστε στη γενεύη το μεσημέρι.. Επιβιβαζόμαστε στα ταξί στις 6:10 χωρίς πολλά-πολλά

είμαστε ήδη δύο ώρες στην αίθουσα αναμονής όπου χθες περάσαμε 7 ώρες. η πτήση μας έχει καθυστερηση 20 λεπτά και ώρα επιβίβασης 8:40. Κοιτάμε τον πίνακα ανακοινώσεων κάθε 20 δευτερόλεπτα. Επιβιβαζόμαστε τελικά στις 9:20 και περιμένουμε στο αεροπλάνο για άλλα 40 λεπτά. Τελική απογείωση, 10:05. Φεύγοντας δεν κοιτάζω πίσω με φόβο ότι μπορεί αυτό που λένε περί υπόσχεσης επιστροφής να ισχύει. Συγγνώμη, Λισαβόνα. Σκέφτομαι ότι όταν αποφάσιζα να χρησιμοποιήσω τη λέξη περιπέτειες στο τίτλο του μπλογκ, δεν είχα αυτό ακριβώς στο μυαλό μου...

προσγειωθήκαμε στη χιονισμένη γενεύη στις 13:18, με μία ώρα καθυστέρηση δηλαδή. Αυτό μεταφράζεται με δύο τρόπους:
α. σαν-ψέματα-μου-φαίνεται-δεν-ειμαι-πια-στη-λισαβόνα
β. χασαμε τα δύο τρένα για λυόν και των 13:28 και των 13:58. Επόμενο τρένο στις 16:58. Άρα 3 ώρες αναμονής στη Γενεύη.
Έχω νεύρα, προσπαθώ να σκεφτώ αν ξέρω κανέναν που θα μπορούσε να μείνει πιο ψύχραιμος υπό αυτές τις συνθήκες, που θα διασκέδαζε ακόμη αυτή την κατάσταση. Ψάχνω μια σκεψη που να μην εχει σχεση με ολο αυτο. Δε βρισκω τίποτα. Επιπλέον, οι Ελβετοι δεν χρησιμοποιουν ευρώ. πρέπει να κάνω και συνάλλαγμα. Σιτ.

Κάθε λεπτό που περνάει είμαστε πιο κοντά στη Λυόν. Η Λουσία κοιμάται στον ώμο μου, οι υπόλοιποι του γκρουπ δοκιμάζουν σοκολάτες, οι κύριοι δίπλα μου συζητάνε για την οικονομία στην Ελλάδα. Θέλω να ξεκαθαρίσω τις σκέψεις μου, να διώξω όλη την κακή ενέργεια γιατί είναι κρίμα να μου χαλάσει τη τελευταία μου εβδομάδα στη Λυόν. Προσπαθώ να τελειώσω τη σελίδα του βιβλίου μου αλλά συνέχεια καταλήγω να κοιτάζω έξω, όλα είναι άσπρα. Αυτό που με εκνευρίζει και με κάνει να γελάω παράλληλα είναι ότι δε θα πείσω τελικά κανένα για τη δραματικότητα όλης αυτής της ιστορίας. Όχι, δε διασκέδασα καθόλου. Οχι, δεν ειμαι γκρινιαρα, είμαι ρεαλιστρια.

Ω! Είμαστε στη Λυόν. Χαιρετηθήκαμε στο σταθμό του Part-Dieu και κατευθυνθήκαμε προς τα σπίτια μας. Μπήκα στο δωμάτιο και νομίζω ότι είμαι στο χώρο που αυτή τη στιγμή θα ήθελα πιο πολύ να είμαι. Έβαλα μία σούπα να ζεσταθεί και άδειασα τις τσέπες μου: χαρτομάντηλα από τη Λισαβόνα, τσίχλες από Παρίσι, εισητήρια μετρό από τη Μαδρίτη, Φράγκα από τη Γενεύη, εισητήριο τρένου TGV για Λυόν. Κοιτάζω τις φωτογραφίες των τελευταίων 22 ημερών και αποφασίζω ότι με αφήνω σήμερα να γκρινιάξω όσο θέλω. Για σήμερα μόνο.

άτιτλο

Τετάρτη, 13 ιανουαρίου..

Όλα ξεκίνησαν τη κυριακή το μεσημέρι όταν ογδόντα άτομα, φοιτητές αρχιτεκτονικής στη Λυόν, εισέβαλαν απογοητευμένα στη ρεσεψιόν ενός ξενοδοχείου όπου το δίκλινο χρεώνεται με 200 ευρώ, το πρωινό με 12 και τα γεύματα 35 έκαστο. Είχαν περάσει ήδη μία εβδομάδα στη Λισαβόνα και η προγραμματισμένη πτήση τους για επιστροφή στη Λυόν, είχε ακυρωθεί. Χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες. Οι τρεις πρώτες θα έφευγαν για Λυόν μέσω Γενεύης και η τέταρτη και τελευταία θα πετούσε κατευθείαν για Λυόν, τετάρτη πρωί. Φευ!

Όλες οι ομάδες αναχώρησαν κανονικά και ευκολα ή δύσκολα αυτή την ώρα βρίσκονται όλοι στη Λυόν. Η τελευταία ομάδα, 16 άτομα στον αριθμό, εκ των οποίων οι δύο μόνο φοιτητές εράσμους, είναι ακόμη στο ξενοδοχείο. Μα γιατι? πώς έγινε αυτό? μα οι υπάλληλοι των αεροδρομίων της Γαλλίας αποφάσισαν σήμερα να ξεκινήσουν απεργίες, το 75% των πτήσεων ακυρώθηκε και οι πρώτες βέβαια ήταν αυτές των εταιριών χαμηλού κόστους... ω! Οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου μας υποδέχτηκαν εκ νέου απορημένοι, οι σερβιτόροι μάλιστα μας είπαν ότι χαίρονται πολύ που μας ξαναβλέπουν γιατί δεν έχουν συχνά τόσο νέους πελάτες... Νέα ώρα αναχώρησης, αύριο στις 9 το πρωί, για Γενεύη και από εκεί τρένο για Λυόν. Η Λουσία λέει να κάνουμε οτοστόπ.. Ας φύγουμε από τη Λισαβόνα και τίποτα άλλο.

**Πριν χρόνια, όταν ήμουν ακόμη μικρή, πήγαμε ένα καλοκαίρι στη Σύρο και επειδή η μαμά ενθουσιάστηκε, αρχίσαμε να πηγαίνουμε κάθε καλοκαίρι. Μετά από τέσσερα χρόνια, ο μπαμπάς αποφάσισε ότι αρκεί τόσο, Σύρος μετά από δέκα χρόνια ξανά. Το σκεφτόμουν σήμερα... Λισαβόνα, μετά τα 40 μου ξανα..

λίιιιγο, πολυ λιγο..

Δευτέρα, 11 ιανουαρίου

χθες βράδυ, έχοντας περάσει περίπου τέσσερις ώρες στο ισόγειο του ξενοδοχείου, σκεφτόμουν ότι αν δεν κάνω ερευνητικό για το αστικό κενό, ούτε για τα νεκροταφεία ούτε για τους χώρους αναμονής, ούτε για την έκφραση πολιτικών ιδεολογιών στην πολεοδομία (ουφ!) θα κάνω ερευνητικό για τους υπερ-χώρους τύπου υπερ-ξενοδοχεία και υπερ-malls.

από τη στιγμή που φτάσαμε στο ξενοδοχείο και εξαντλημένοι από το ξύπνημα στις 6 και τη τρίωρη αναμονή στο αεροδρόμιο, δεν είχαμε καμία διάθεση να βγούμε. Κοιμηθήκαμε, φάγαμε και πήγαμε στο μεγαλύτερο mall της ευρώπης (ναι, είναι στη λισαβόνα) για να λιώσουμε. Η Claire λέει ότι δεν έχουμε καμία διάθεση να κυκλοφορήσουμε στην πόλη γιατί νιώθουμε hors temps, ότι είμαστε από λάθος ακόμη σε αυτή την πόλη.

Σήμερα, ψιλοβρέχει συνεχώς και έτσι η απόφασή μας να δουλέψουμε σαν να είμαστε στη λυόν, είναι λιγότερο δύσκολη. Αν μη τι άλλο, δουλεύοντας στο δωδέκατο όροφο μίας πόλης όπου τα κτίρια κατά κανόνα δε ξεπερνούν τους έξι ορόφους, είχαμε καλή θέα. Και κάπου εκεί, συνέβη η απόλυτη έκπληξη, ο Guillame μέτρησε τις μέρε που μένουν μέχρι να φύγω, μου τις ανακοίνωσε έντρομος και ωπ! ενιωσα να στεναχωριέμαι λίγο. Έντεκα μέρες είναι λίιιγο πολύ λιγο...

οχι, δε χωριζόμαστε!!

γράφω εσπευσμένα γιατί η μπαταρία του λάπτοπ μου είναι σχεδόν τελειωμένη.. Είναι Κυριακή βράδυ, είμαι στο lobby ενός ξενοδοχείου τεσσάρων αστέρων, από το όμορφο εξάκλινο μας σε ένα hostel τωρα κοιμόμαστε σε πολυτελή δίκλινα και προσπαθούμε να δεχτούμε ότι η πτήση μας για επιστροφή στη λυόν ακυρώθηκε οπότε πρέπει να μείνουμε στην όμορφη λισαβόνα λίιιιιγο ακόμη. Το αεροδρόμιο της Λυόν υπολειτουργεί ακόμη λόγω των χιονοπτώσεων που πλήττουν την Ευρώπη. Για ένα μυστήριο λόγο μπορώ να συνδεθώ μόνο στο μπλογκ μου αλλά αρκεί προς το παρόν. Χωριστήκαμε σε τέσσερις ομάδες των 20 και θα μοιρασούμε σε τρείς πτήσεις προς Γενεύη και μία για Λυόν, εγώ είμαι στην τελευταία που σημαίνει ότι αναχωρώ τετάρτη μεσημέρι για Λυόν. Αρχίσαμε ήδη να κανονίζουμε πώς θα δουλέψουμε για να προλάβουμε την παράδοση του εργαστηρίου μας την παρασκευή

Το μεγάλο σοκ ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι ω! αφού γυρίσω στη λυόν δε μου μένουν παρά 10 μέρες στη γαλλία (κατευθείαν μετάφραση από τη σκέψη στα γαλλικά). Παράξενο..