on a marche sur la lune

Πέμπτη-Παρασκευή 7-8 Ιανουαρίου

Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο ενθουσιώδης είναι στη ζωή του γενικά ο κυριούλης μας από την λισαβόνα αλλά αυτές τις δύο μέρες μας πήγε παντού. Με το λεωφορείο πήγαμε ως τα κας-Καις, είδαμε τον ωκεανό, πήγαμε σε μουσεία και σχολεία και πανεπιστήμια, είδαμε σπίτια και γειτονιές, περπατήσαμε πολύ, φάγαμε ψάρια, ήπιαμε πόρτο, ανεβήκαμε σε τελεφερίκ, (sara est d'accord jusqu'au maintenant), ήπιαμε τα πιο ωραία mojito που έχω πιει ever (τα οποία παρεπιπτόντως δεν κόστιζαν ποτέ πάνω από 4 ευρώ) φάγαμε κι άλλα ψάρια. Δε μπορώ να φανταστώ τίποτα που θα μπορούσε να είναι καλύτερο σε αυτή την πόλη.

λισαβόνα, τικ-τακ-τικ-τακ

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου

σιγά-σιγά τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους. μετά από την αμηχανία της πρώτης μέρας, αρχίζω εκ νέου να περνάω το χρόνο μου με τους ιταλούς, να εκνευρίζομαι με όσους με εκνεύριζαν και πριν, να βαριέμαι με αυτούς που βαριόμουν. τι καλά! αποφεύγω την σκέψη της αναχώρησής μου γαι την Ελλάδα γιατί αφενός με μπλοκάρει σε μία ενδιάμεση κατάσταση που δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο και αφετέρου, μου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Ενημέρωσα όμως τους τοπικούς μου φίλους για την ακριβή ημερομηνία.. χμ

Το πρόγραμμα λέει ότι δύο μέρες θα δουλεύουμε στη σχολή, δύο μέρες θα κάνουμε επισκέψεις με μετρό και λεωφορείο και μία μέρα θα έχουμε κενή. Σήμερα και αύριο λοιπόν, στη σχολή των ιθαγενών συναδέλφων μας.

Στη βόλτα που κάναμε το βράδυ, σκεφτόμουν ότι αν ήξερα τη γλώσσα, θα ήμουν τόσο ενθουσιασμένη που θα ήθελα να μείνω εδώ για πάντα. Αναρωτιέμαι πώς δεν είναι ο απόλυτος προορισμός για τους Έλληνες ταξιδιώτες. Η νοοτροπία τους είναι τόσο ίδια με τη δική μας και η πόλη τόσο πιο όμορφη. Ο Νταμιάνο μιλάει συνεχώς προσθέτωντας την κατάληξη αου στο τέλος κάθε λέξης. Δε μπορώ να σταματήσω να γελάω.

madrid, hasta luego

αυτή η ανάρτηση θα μπορούσε να έχει τίτλο μία μέρα στα αεροδρόμια αλλά δεν μου αρέσει να γίνομαι μελοδραματική!

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010 πια

έφτασα στο αεροδρόμιο της μαδρίτης στις 8 παρά γιατί ο κώστας και η ρένια θα έφευγαν για βαρκελώνη δύο ώρες πιο νωρίς από εμένα. δε πειράζει όμως γιατί είχα τα ελληνικά μου βιβλία, είχα και τα γαλλικά μου, είχα και έναν οδηγό της λισαβόνας, μια χαρά.. για τους ίδιους λόγους δε με πείραξε ούτε η μία ώρα καθυστέρησης. Γέμισα δέκα σελίδες από το όμορφο σημειωματάριό μου με σκέψεις τύπου μπορεί και να συνήθισα τους Ισπανούς τελικά-μου έχει τύχει ποτέ να φύγω από κάπου και να μη θέλω να γυρίσω;-θεε μου έφαγα τόσο πολύ αυτές τις μέρες-πωπω πως περνάει ο καιρός και άλλα τέτοια, επιβιβάστηκα σκεπτική και έφτασα στη λισαβόνα ανυπόμονη και με τη σκέψη ότι η λισαβόνα έχει όλες τις προοπτικές για να γίνει η αγαπημένη μου πόλη του κόσμου. αφού πήρα τη δωδεκάκιλη αποσκευή μου και βρήκα την Caterina στην αίθουσα αναμονής, η οποία είχε φτάσει από το μιλάνο στις 9 το πρωί και εκεί κάπου ξεκίνησε το καταπληκτικό κόνσεπτ το αεροδρόμιο είναι το δεύτερό μου σπίτι.. πφφφ. Σε ανύποπτο χρόνο έλεγα στον Μιχάλη ότι οι χώροι αναμονής σε αεροδρόμια και σταθμούς κτελ και τρένων μου προκαλούν τελευταία ιδιαίτερο ενδιαφέρον.. δε ζητούσα κάτι άλλο!?

τα νέα από τη λυόν ήταν ότι μετά από 24 ώρες χιονόπτωσης, είχε παντού 20 εκατοστά χιόνι και το αεροπλάνο με τους συμφοιτητές μας δε μπορούσε να απογειωθεί. Τελικά απογειώθηκε και προσγειώθηκε στην όμορφη λισαβόνα κατά τις 1530 (αρχική ώρα άφιξης 1130). και η αίθουσα αναμονής γέμισε με οικεία πρόσωπα!

πέντε λέξεις για την πρώτη βόλτα στη λισαβόνα:
σκηνικό-πλακάκια-ψάρι-βροχή-τιχαρα (μία λέξη)

feliz 2010 λοιπον!

έχουν περάσει μόνο 10 μέρες και είναι σαν να έχει περάσει ένας αιώνας! κοιτούσα λίγο τις φωτογραφίες από τη μαδρίτη και μου φαίνεται σαν να έχει περάσει άπειρος τόσος πολύς καιρός_
ραντεβού στη θεσσαλονίκη..

lisboa!!

einai parakseno, afti i xwra den exei pouthena free wi-fi. einai adynato loipon na anevasw anartiseis oso diastima eimai edw. katagrafw omws ta panta kai tha ta anartisw ola tin kyriaki, me tin epistrofi mas sti lyon...

**i lisavona einai i pio o orfi poli pou exw paei pote!

feliz 2010!

Παρασκευή, 1η Ιανουαρίου 2010

Φορώντας κάτι παλιό, κάτι καινούριο, κάτι δανεισμένο και κάτι μπλε για γούρι, φύγαμε από το σπίτι του Κώστα και της Ρένιας, κατευθυνόμενοι προς τη Puerta del Sol, συζητώντας πόσο κοντά μας φαίνεται η πρωτοχρονιά του 2000, που ακόμη δεν είχαμε συναντηθεί και πόσο ακόμη πιό κοντά η περσινή πρωτοχρονιά, που είμασταν όλοι μαζί στη Θεσσαλονίκη. Μετά από μερικά λεπτά φτάσαμε στη πλατεία της Μαδρίτης, όπου μαζεύονται οι Μαδριλένοι για να υποδεχτούν τη νέα χρονιά,  έχοντας ο καθένας ένα μικρό ταπεράκι με 12 σταφύλια* και σαγκρία σε χάρτινες συσκευασίες**. Δεξιά μας ήταν μία παρέα Ιταλών που άδειαζαν τις μπύρες τους στις μπότες της Ιωάννας και αριστερά μας μία παρέα Γάλλων, ερωτευμένων μεταξύ τους, που είχαν έρθει οδικώς από τη Νίκαια.

Εδώ είναι η στιγμή που σας αποκαλύπτω ότι στη Μαδρίτη εφαρμόζουν μία παγκόσμια πατέντα. Κάνουν πρόβα τζεναράλε της υποδοχής της νέας χρονιάς. Στις 30 Δεκεμβρίου, οι ντόπιοι μαζεύονται στη πλατεία και συμπεριφέρονται ακριβώς σαν να αλλάζει η χρονιά, πίνουν, χαίρονται, φωνάζουν και τα σπάνε όλα, αφήνοντας την πραγματική αλλαγή στους βλαμμένους τουρίστες. Ναι, εμάς. Ναι, είναι αλήθεια.

Από τις 22:30 μέχρι τις 23:59, μάθαμε στους Γάλλους πώς να λένε καλή χρονιά στα ελληνικά, μάθαμε για Ισπανούς ακτιβιστές και ψάξαμε την ευχή που έπρεπε να κάνουμε το τελευταίο λεπτό του χρόνου (γαλλική συνήθεια). Πάνω στην αλλαγή, αποφύγαμε επιτυχώς τις σαμπάνιες τριγύρω άλλοι με μεγαλύτερη επιτυχία και άλλοι με λιγότερη και βρεθήκαμε να φωνάζουμε σε όσες γλώσσες ξέρουμε καλή χρονιά, viva l'europa και τον ύμνο της Ευρώπης (ενάτη του Μπετόβεν, ναι, ναι).

Τι καλα...

φωτογραφίες θα ανεβάσω σε ξεχωριστή ανάρτηση από αύριο 

που θα πάρω όλες τις φωτογραφίες από την υπερ-φωτογραφική μηχανή του κώστα.

αχα

*12 σταφύλια: καθένα από τα τελευταία 12 δευτερόλεπτα της χρονιάς, οι Μαδριλένοι τρώνε από ένα σταφύλι. Φήμες λένε ότι τα καταπίνουν αμάσητα. Εμείς δε το επιχειρήσαμε.
**χάρτινες συσκευασίες: ο κανόνας έλεγε να αποφύγουμε γυάλινες συσκευασίες, για λόγους ασφαλείας

οι δύο τελευταίες μέρες του 2009

Πέμπτη, 31Δεκεμβρίου 2009

Στην Ελλάδα, κυκλοφορούν ένα κάρο στερεότυπα για τους υπόλοιπους ευρωπαίους. Οι Ιταλοί είναι ματσό τύποι, οι γάλλοι είναι σνομπ, οι γερμανοί είναι αυστηροί, οι αυστριακοί δε μιλιούνται. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω γνωρίσει ούτε τόσους πολλούς Γερμανούς, ούτε τόσους πολλούς Αυστριακούς για να επιχειρήσω να καταρρίψω τον κανόνα. Και όσο κι αν πιστεύω ότι τόσο οι Γάλλοι όσο και οι Ιταλοί αδικούνται εν μέρει έστω, η αντίληψη πως οι Ισπανοί είναι μεθυσμένοι όλη την ώρα, είναι αλήθεια.

Το τέλος του 2009 με βρήκε στη Μαδρίτη. Το πέρασμα εδώ από το Παρίσι είναι τόσο πολύ συναρπαστικό. Έχοντας στο νού μου ημι-ψημένα κρέατα και λεπτά ποτήρια μισο-γεμάτα με κρασί, κάθε φορά που βλέπω πιάτα γεμάτα τηγανιτά ταπαζ και μισόλιτρα ποτήρια γεμάτα σαγκρία, σκέφτομαι πόσο πολύ θέλω να περάσω ένα εξάμηνο στο άμεσο μέλλον μου ταξιδεύοντας από τη Μόσχα και τη Μπρατισλάβα μέχρι το Δουβλίνο και τη Κοπεγχάγη, λέγοντας συνεχώς στον εαυτό μου και τους άλλους πόσο τέλειο-τέλειο να ανακαλύπτεις διαφορές μικρές και μεγαλύτερες, σε σημεία όπου δε περίμενες.

Το βράδυ της Τετάρτης η Ρένια χτύπησε τον αστράγαλό της και έτσι τη τελευταία μέρα της χρονιάς τη πέρασα με την Ιωάννα, κάνοντας βόλτα σε μαγαζιά και μεγάλους δρόμους, φάγαμε παέγια με μύδια και κοτόπουλο, αναζητώντας χριστούγεννα παζάρια της τέχνης. Η βροχή δεν μας απασχόλησε ούτε καν, βέβαια. Είμαι συναχωμένη και ενθουσιασμένη πιο πολύ από όσο μπορεί κανείς να φανταστεί