feliz 2010!

Παρασκευή, 1η Ιανουαρίου 2010

Φορώντας κάτι παλιό, κάτι καινούριο, κάτι δανεισμένο και κάτι μπλε για γούρι, φύγαμε από το σπίτι του Κώστα και της Ρένιας, κατευθυνόμενοι προς τη Puerta del Sol, συζητώντας πόσο κοντά μας φαίνεται η πρωτοχρονιά του 2000, που ακόμη δεν είχαμε συναντηθεί και πόσο ακόμη πιό κοντά η περσινή πρωτοχρονιά, που είμασταν όλοι μαζί στη Θεσσαλονίκη. Μετά από μερικά λεπτά φτάσαμε στη πλατεία της Μαδρίτης, όπου μαζεύονται οι Μαδριλένοι για να υποδεχτούν τη νέα χρονιά,  έχοντας ο καθένας ένα μικρό ταπεράκι με 12 σταφύλια* και σαγκρία σε χάρτινες συσκευασίες**. Δεξιά μας ήταν μία παρέα Ιταλών που άδειαζαν τις μπύρες τους στις μπότες της Ιωάννας και αριστερά μας μία παρέα Γάλλων, ερωτευμένων μεταξύ τους, που είχαν έρθει οδικώς από τη Νίκαια.

Εδώ είναι η στιγμή που σας αποκαλύπτω ότι στη Μαδρίτη εφαρμόζουν μία παγκόσμια πατέντα. Κάνουν πρόβα τζεναράλε της υποδοχής της νέας χρονιάς. Στις 30 Δεκεμβρίου, οι ντόπιοι μαζεύονται στη πλατεία και συμπεριφέρονται ακριβώς σαν να αλλάζει η χρονιά, πίνουν, χαίρονται, φωνάζουν και τα σπάνε όλα, αφήνοντας την πραγματική αλλαγή στους βλαμμένους τουρίστες. Ναι, εμάς. Ναι, είναι αλήθεια.

Από τις 22:30 μέχρι τις 23:59, μάθαμε στους Γάλλους πώς να λένε καλή χρονιά στα ελληνικά, μάθαμε για Ισπανούς ακτιβιστές και ψάξαμε την ευχή που έπρεπε να κάνουμε το τελευταίο λεπτό του χρόνου (γαλλική συνήθεια). Πάνω στην αλλαγή, αποφύγαμε επιτυχώς τις σαμπάνιες τριγύρω άλλοι με μεγαλύτερη επιτυχία και άλλοι με λιγότερη και βρεθήκαμε να φωνάζουμε σε όσες γλώσσες ξέρουμε καλή χρονιά, viva l'europa και τον ύμνο της Ευρώπης (ενάτη του Μπετόβεν, ναι, ναι).

Τι καλα...

φωτογραφίες θα ανεβάσω σε ξεχωριστή ανάρτηση από αύριο 

που θα πάρω όλες τις φωτογραφίες από την υπερ-φωτογραφική μηχανή του κώστα.

αχα

*12 σταφύλια: καθένα από τα τελευταία 12 δευτερόλεπτα της χρονιάς, οι Μαδριλένοι τρώνε από ένα σταφύλι. Φήμες λένε ότι τα καταπίνουν αμάσητα. Εμείς δε το επιχειρήσαμε.
**χάρτινες συσκευασίες: ο κανόνας έλεγε να αποφύγουμε γυάλινες συσκευασίες, για λόγους ασφαλείας

οι δύο τελευταίες μέρες του 2009

Πέμπτη, 31Δεκεμβρίου 2009

Στην Ελλάδα, κυκλοφορούν ένα κάρο στερεότυπα για τους υπόλοιπους ευρωπαίους. Οι Ιταλοί είναι ματσό τύποι, οι γάλλοι είναι σνομπ, οι γερμανοί είναι αυστηροί, οι αυστριακοί δε μιλιούνται. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω γνωρίσει ούτε τόσους πολλούς Γερμανούς, ούτε τόσους πολλούς Αυστριακούς για να επιχειρήσω να καταρρίψω τον κανόνα. Και όσο κι αν πιστεύω ότι τόσο οι Γάλλοι όσο και οι Ιταλοί αδικούνται εν μέρει έστω, η αντίληψη πως οι Ισπανοί είναι μεθυσμένοι όλη την ώρα, είναι αλήθεια.

Το τέλος του 2009 με βρήκε στη Μαδρίτη. Το πέρασμα εδώ από το Παρίσι είναι τόσο πολύ συναρπαστικό. Έχοντας στο νού μου ημι-ψημένα κρέατα και λεπτά ποτήρια μισο-γεμάτα με κρασί, κάθε φορά που βλέπω πιάτα γεμάτα τηγανιτά ταπαζ και μισόλιτρα ποτήρια γεμάτα σαγκρία, σκέφτομαι πόσο πολύ θέλω να περάσω ένα εξάμηνο στο άμεσο μέλλον μου ταξιδεύοντας από τη Μόσχα και τη Μπρατισλάβα μέχρι το Δουβλίνο και τη Κοπεγχάγη, λέγοντας συνεχώς στον εαυτό μου και τους άλλους πόσο τέλειο-τέλειο να ανακαλύπτεις διαφορές μικρές και μεγαλύτερες, σε σημεία όπου δε περίμενες.

Το βράδυ της Τετάρτης η Ρένια χτύπησε τον αστράγαλό της και έτσι τη τελευταία μέρα της χρονιάς τη πέρασα με την Ιωάννα, κάνοντας βόλτα σε μαγαζιά και μεγάλους δρόμους, φάγαμε παέγια με μύδια και κοτόπουλο, αναζητώντας χριστούγεννα παζάρια της τέχνης. Η βροχή δεν μας απασχόλησε ούτε καν, βέβαια. Είμαι συναχωμένη και ενθουσιασμένη πιο πολύ από όσο μπορεί κανείς να φανταστεί

Παρίσι-Μαδρίτη

3 τρόποι για να συνεχιστεί ο τίτλος της ανάρτησης:
-->..μέσω Poissy
-->..σπίτι μου είναι ο δρόμος (ευτυχώς τραγούδι μου δεν είναι ο πόνος)
-->..ω! Ευρώπη!!

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009
Είναι παράξενο, με όλα αυτά τα ταξίδια, δεν έχω αντιληφθεί ακριβώς ότι η χρονιά τελειώνει, ότι τα χριστούγεννα πέρασαν. το μόνο που συνειδητοποίησα ξαφνικά είναι ότι μένουν 28 μέρες ακόμη πριν τον οριστικό επαναπατρισμό μου. Και αν νομίζετε ότι μόνο εγώ τις μέτρησα, σφάλετε οικτρά. και η Ρένια τις μέτρησε. 45.

Χαιρέτησα το γκρουπ των συνταξιδευτών μου το πρωί και ξεχύθηκα στους δρόμους για να ολοκληρώσω τις αποστολές που άφησαν ανολοκλήρωτες. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι είμαι πάλι μόνη μου στη Γαλλία, κάνω σκόρπιες σκέψεις και συζητήσεις μέσα στο μυαλό μου. Αμα δεν ήξερα ότι το βράδυ θα είμαι με ξανά σε οικείο περιβάλλον, μπορεί να με άφηνα να στεναχωρηθώ λιγουλάκι.

Πήρα το τρένο, πήγα ως το Poissy, με στόχο να δω τη villa savoye*, ένα από τα πιο σημαντικά κτίρια στην αρχιτεκτονική του 20ου αιώνα, την είδα τελικά πίσω από κάτι φράκτες γιατί παρά τις οδηγίες στο ίντερνετ, ήταν κλειστή για τους επισκέπτες και εκεί συνάντησα έναν ιάπωνα φοιτητή αρχιτεκτονικής από την αμερική που είχε έρθει στο παρίσι για να δει αυτό το κτίριο, εκτός των άλλων. Πίσω από το φράκτη, συζητήσαμε πόσο παράξενο είναι να βλέπεις ζωντανα ένα κτίριο υπερ-δημοσιευμένο, να βλέπεις ότι υπάρχει στην πραγματικότητα. Μετά μου είπε ότι ήταν αποφασισμένος να πηδήξει το χάρτη και να πλησιάσει τη διάσημη κατοικία, μου είπε να περάσω μαζί του αλλά δεν είχα πολλή διάθεση για περιπέτειες. την επόμενη φορά..  

με μιάμιση ώρα καθυστέρηση, βρεγμένα παπούτσια και νεύρα-κορδόνια (δυσκολεύομαι να αντιληφθώ την προέλευση αυτής της φράσης..), έφτασα στη Μαδρίτη. Μπήκα στο μετρό και συνάντησα ανθρώπους ντυμένους πολύχρωμα, που μιλούσαν δυνατά και έπιναν μπύρες (στη Γαλλία απαγορεύεται να κυκλοφορείς με αλκοολ μετά τις 2300). και κάπως έτσι ξεκινάει το Μαδρίτη-μέρος Β..

*http://en.wikipedia.org/wiki/Villa_Savoye

πόλη; όχι..

10+1 τρόποι για να καταλάβεις ότι δεν είσαι σε πόλη.. είσαι σε ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ!

1. το μετρό έχει πάνω από δέκα γραμμές.
2. και υπάρχουν και τραμ και λεωφορεία, βεβαίως
3. βλέποντας το χάρτη του κέντρου της πόλης, αποφασίζεις να κάνεις μία απόσταση που στο χάρτη είναι περίπου 3 εκατοστά. Σε 40 λεπτά, είσαι στον προορισμό σου.
4. το πρωί τρως γαλλικό κρουασάν, το μεσημέρι κεμπάπ σε μαγαζί τούρκων, το βράδυ πίτσα σε μαγαζί ιταλών και το επόμενο μεσημέρι σούσι σε μαγαζί ασιατών. και μετά σιροπιαστά γλυκά σε μαγαζί τυνησίων.
5. Σε όποιο δρόμο και να στρίψεις, κατά λάθος, έχει κάτι το ενδιαφέρον
6. ακούς ελληνικά στο δρόμο. και όχι δεν είναι η παρέα σου
7. αν για λίγο ξεχάσεις ποιά είναι τα συνήθη χαρακτηριστικά των κατοίκων του κράτους όπου βρίσκεσαι, ανοίγοντάς τα, σου παίρνει λίγο χρόνο να καταλάβεις..
8. και μάλιστα, υπάρχει τόσος κόσμος γύρω σου κατά κανόνα, που ακόμη κι αν δεν σκέφτηκες ποτέ το ενδεχόμενο να είσαι αγοραφοβικός, γυρνώντας στο δωμάτιό σου αναρωτιέσαι... βρε λες να είμαι αγοραφοβικός;;;
9.όταν λέμε μεγάλος δρόμος, εννοούμε ότι από την αρχή του μέχρι το τέλος του, συναντάς πέντε στάσεις μετρό. τουλάχιστον
10. όταν πλησιάζει η ώρα να φύγεις, σκέφτεσαι ότι και άλλο τόσο καιρό να καθόσουν, πάλι τίποτα δε θα είχες δει

+1: αν κάτσω άλλη μισή ώρα μπορώ να βρώ άλλους δέκα λόγους, και αν κάτσω ακόμη μισή ώρα, άλλους δέκα.. και μετά άλλους δέκα...

ΠΑΡΙΣΙ!

Εδώ και 24 ώρες, που βρίσκομαι στο Παρίσι, σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ τι ήταν αυτό που πριν από τρία χρόνια που είχα ξαναέρθει, μου είχε φανεί κατώτερο των προσδοκιών μου. Αυτό που ξέρω είναι ότι μετά που πήγα στο Λονδίνο, σκέφτηκα Λονδίνο-Παρίσι 1-0 και μετά που πήγα και στο Βερολίνο, σκέφτηκα Βερολίνο-Παρίσι 2-0. Ήττα στην ήττα. Και μετά ξαναήρθα στο Παρίσι. Revanche!

Το Παρίσι είναι ο λόγος που δε θα μπορούσα να ζήσω στη Μαδρίτη, είναι η επιβεβαίωση όλων των στερεοτύπων που κυκλοφορούν για τη Γαλλία, είναι η αγαπημένη μου πόλη. Εχει κρύο αλλά όχι τόσο ώστε να μας εμποδίσει να περπατάμε, χαρά μεγάλη. Χαρά μεγάλη έτσι κι αλλιώς βέβαια.. Ο μπαμπάς και ο Γιώργος αναζητούν ίχνη παριζιάνων διανοούμενων, η μαμά και η Βικτώρια ψάχνουν τις σωστές κατευθύνσεις στους χάρτες, ο Θόδωρος, ο Αριστείδης και η Εύη. κοιτούν με απέχθεια ημι-ψημένα κομμάτια κρέας. Εγώ, αρκούμαι στην ανταλλαγή όρκων αιώνιας αγάπης με την πόλη..

tourette!!

ο δεύτερος τίτλος της ανάρτησης είναι always look on the bright side of life, εκεί είναι. θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη και περιεκτική.

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου
Το πρόγραμμα για σήμερα ήταν να σηκωθώ από το ζεστό μου κρεβάτι και να πάω μέχρι το Eveux, όπου βρίσκεται το μοναστήρι της Tourette που σχεδίασε ο Le Corbusier to 1960, και είναι από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα της τρίτης περιόδου του (έχω διαβάσει τον Frampton* τεσσερις φορές, αλίμονο!). Η μέρα ξεκίνησε πολύ καλύτερα από όσο μπορούσα να ευχηθώ. Τελείωσα τις δουλειές μου με το γαλλικό δημόσιο με εξαιρετική ευκολία (την προηγούμενη φορά με ρώτησαν αν έχω βίζα παραμονής στη χώρα και έπρεπε να τους εξηγήσω ότι η Ελλάδα είναι στην ευρωπαϊκή ένωση και δε χρειάζομαι βίζα παραμονής στη Γαλλία.. χμ) και κατευθύνθηκα περιχαρής προς τη Gare St-Paul, από όπου θα έπαιρνα το τρένο που θα με πήγαινε ως την Arbresle. Οι οδηγίες που είχα βρει στο ιντερνετ, ήταν σαφείς. το τρένο θα με πάει στην Arbresle, θα περπατήσω μέχρι το Eveux και από εκεί ή θα πάρω ταξί ή θα περπατήσω μέχρι το μοναστήρι. Φυσικά, ευτυχισμένη που μετά από τόσο καιρό δεν έβρεχε, δε χιόνιζε, μπορούσα να έχω το μπουφαν μου ξεκούμπωτο και άλλα τέτοια καταπληκτικά, αποφάσισα, έχοντας βέβαια τον αριθμό του τοπικού ταξί, να περπατήσω. Όλα πήγαιναν καλά, περπάτησα τα 2,2 χιλιόμετρα που χωρίζουν το σταθμό των τρένων από το μοναστήρι και ξαφνικά ω! ήταν εκεί, μπροστά μου. Βγάζω τη φωτογραφική μου μηχανή για να αποτυπώσω την εντυπωσιακή εικόνα και τα-τα-τα-ντααααν. Η μηχανή με έχει εγκαταλείψει. Ο φακός δε μπορεί να εστιάσει. Οι φωτογραφίες είναι τιγκα θολές. Μπράβο. Την κλείνω και κάθομαι σε ένα πέτρινο παγκάκι για να πάρω μια ανάσα... Πολύ γρήγορα έκανα τις παρακάτω σκέψεις (αναφέρονται σε τυχαία σειρά):

1. πόσο ηλίθια μηχανή μπορεί να είσαι, πες μου
2. δε το πιστεύω ρε γαμώτη και τώρα τι θα κάνω
3. αμα ήμουν ο αδερφός μου θα σε είχα βάλει κάτω και θα σε πατούσα, σοβαρά
4. δεν εχω καλό ζεν με τα σπουδαία κτίρια αρχιτεκτονικής που είναι αφιερωμένα στο θεό, πέρυσι ένας γέρος δε μας άφηνε να μπούμε στη εκκλησία του φωτός στην Osaka*, φέτος έφτασα στο μοναστήρι της Tourette και μου χάλασε η μηχανή..πφφφ
5. χαχα.. θα βγάλω φωτογραφίες με το κινητό, όπως έλεγε ο μπαμπάς ενός παλιού μου γνωστού (ισοπέδωση. υπάρχει μόνο ενα άτομο στο κόσμο που μπορεί να καταλάβει σε ποιό γνωστό αναφέρομαι. τρία δηλαδή αλλά τα άλλα δύο δε διαβάζουν το μπλογκ)  

Γελώντας διαρκώς με τη σκέψη νούμερο 3 (lots of love, bro) συνειδητοποίσα την κατάσταση: είχα φτάσει μέχρι τη Tourette, σε ένα κτίριο του οποίου κάθε τετραγωνικό χιλιοστό είναι φωτογραφημένο δεκάδες φορές και εμένα το πρόβλημά μου ήταν ότι ο φακός της μηχανής μου δε δούλευε πια, οπότε θα στερούσα από την παγκόσμια αρχιτεκτονική κοινότητα 40 ακόμη φωτογραφίες. Εκεί κάπου άναψε η λαμπίτσα πάνω από το κεφάλι μου. Θα σκιτσαρω!! Έβγαλα το μπλοκάκι μου, τα ωράια μου μολύβια και πέρασα τρεις ώρες παρατηρώντας τις λεπτομέρειες του κτίσματος. Αναρωτιέμαι αν είχα τη μηχανή μου, πόσο χρόνο θα είχα περάσει στο καθένα από τα σημεία που παρατήρησα σήμερα.

Χάρηκα πολύ για τη συνάντηση Corbu, a bientot!
επόμενη στάση poissy, σε μία εβδομάδα ακριβώς



Σημειώσεις-διευκρινίσεις:
* Frampton: αναφορά στο βιβλίο Μοντέρνα αρχιτεκτονική-ιστορία και κριτική, ευαγγέλιο για τους φοιτητές του ΑΠΘ που παρακολουθούν τα μαθήματα του Α.Γιακουμακάτου 
* εκκλησία του φωτός: http://www.galinsky.com/buildings/churchoflight/index.htm
* Corbu: προσφώνηση του γνωστού αρχιτέκτονα Le Corbusier, ιδιαίτερα διαδεδομένη στη Γαλλία.

στο annecy, για 7 ώρες

κυριακή, 20 δεκεμβρίου 2009

 
πρώτη φορά άκουσα για το annecy από τον κωστή, τελευταία μου επαφή με την παρέα των ηλεκτρολόγων. αυτό όμως είναι μία άλλη ιστορία. τέλος πάντων, έχοντας περάσει όλο το σάββατο σπίτι, αποφάσισα ότι δε θα άφηνα το κρύο να ακυρώσει τα σχέδιά μου για περιπλανήσεις στα περίχωρα της λυόν. οι πιθανοί προορισμοί, δύο: annecy και eveux, με στόχο να φτάσω στη tourette, στα πλαίσια της αναζήτησης των ιχνών του le corbusier σε όλη τη γαλλία. αποφάσισα ότι αν πήγαινα στη tourette, με το ζόρι θα ξεκουνούσα τη τρίτη για το annecy.. ετσι λοιπόν, άφησα την επίσκεψη στο μοναστήρι για τη τρίτη.





το annecy είναι μία μικρή μεσαιωνική πόλη 53000 κατοίκων, κατά το wikipedia, που κατ'αναλογία πάντα, είναι λίγο σαν το Βόλο. Είναι μικρή πόλη, αντί για θάλασσα έχει λίμνη, βασικά είναι πέντε δρόμοι και μία παραλία αλλά έχει ένα κάρο μικρά μαγαζιά, κόσμο που κυκλοφορεί χαμογελαστός και χαμογελαστούς μαγαζάτορες, πρόθυμους να σε βοηθήσουν σε οποιαδήποτε απορία. Είναι μέρος που χαίρεσαι να είσαι, ακόμη και με 4 βαθμούς κελσίου υπό το μηδέν. Απέχει από τη Λυόν 2 ώρες με το τρένο. Φτάνοντας εκεί, αντελήφθην κατευθείαν ότι είναι κρίμα κι άδικο που ο καιρός δε θα μου άφηνε πολλά περιθώρια για βόλτες. παρόλα αυτά, έκανα την απόλυτη υπέρβαση. Πέρασα περίπου τις 4 από τις 7 ώρες της παραμονής μου περπατώντας υπό άλλοτε ασθενή και άλλοτε ισχυρότερη χιονόπτωση. τις υπόλοιπες 3, τις μοίρασα σε μία κρεπερί, ένα καφέ και δύο εκκλησίες. Πλάκα είχε. Πριν ένα χρόνο προσπαθούσα να πείσω τον Κωσταντίνο Κ. ότι είναι ανούσιο να πηγαίνεις διακοπές μόνος σου, είναι η απόλυτη έκφραση μελαγχολίας και μαύρης ψυχοσύνθεσης. Έχω αναθεωρήσει απόλυτα. στόχος μου ήταν να μη μείνω άλλη μία μέρα στο δωμάτιο με χρόνο μοιρασμένο ανάμεσα σε λαπτοπ και σταυρόλεξα. Χωρίς να το περιμένω, στο annecy, βρήκα πολύ περισσότερα.