mots croisées όπως λέξεις που διασταυρώνονται

19-10-2009

Κάθε Δευτέρα έχουμε ένα μάθημα που δεν παλεύεται με τίποτα. Είναι κάτι ανάμεσα σε θεωρίες χωροταξίας και διδασκαλία του τοπικού Γ.Ο.Κ. Αν περνούσε από το χέρι μου δε θα το παρακολουθούσα ποτέ, αλήθεια λέω. Έλα όμως που δεν περνάει... Πρόμπλεμ...

Κάθε Δευτέρα, παίρνοντας το μετρό για να πάω στη σχολή, παίρνω τρία αντίτυπα της free εφημερίδας που διανέμεται καθημερινά στα μέσα μεταφοράς της Λυών. στη πρότελευταία σελίδα, είναι η λύση στο πρόβλημά μας..

Την αδυναμία στα σταυρόλεξα, την υιοθέτησα από την Αλίκη, η οποία μπορεί να περάσει ώρες ολόκληρες με ένα τεύχος σταυρόλεξα στα χέρια της, προσπαθώντας να γεμίσει όλα τα κουτάκια με γράμματα. Όταν λοιπόν βρήκα στο δρόμο μου τα γαλλικά σταυρόλεξα, το θεώρησα την απόλυτη πρόκληση. Αγόρασα γαλλο-γαλλικό λεξικό και μπήκα στη μάχη.

Κάθε Δευτέρα λοιπόν, οργανωνόμαστε σε μία σειρά, μοιραζόμαστε να αντίτυπα της 20 minutes και κάνουμε ομάδες των δύο ατόμων. Εγώ κάνω ομάδα με την claire η οποία για κάθε καινούρια λέξη που μαθαίνω εγώ στα γαλλικά, έχει αποφασίσει να μαθαίνει μία καινούρια λέξη στα ελληνικά. της αγοράσαμε και ένα μικρό τετραδιάκι για να το κάνει ελληνο-ιταλο-σλοβακο-γαλλικό λεξικό. εξαιρετικά εύχρηστο. Παίρνει το γαλλο-ελληνικό μου λεξικό και προσπαθεί να προφέρει την ελληνική μετάφραση κάθε λέξης. Σήμερα της έγραψα πώς διαβάζεται κάθε γράμμα και ήταν ενθουσιασμένη. Σημείωσε εξαιρετική πρόοδο. κάποια στιγμή μου είπε ότι είμαι προπέτηζ. non je ne suis pas..

Λέξη της ημέρας: tricher (αυτό λέει η julie ότι κάνω κάθε φορά που ανοίγωτο λεξικάκι μου, αυτό έλεγε ο Θόδωρος ότι έκανα όταν παίζαμε επιτραπέζια, μικροί. κακοήθειες, λέω εγώ)

 

anticipation

μερικές φορές γράφω για δύο μέρες σε μία ανάρτηση, γιατί απλά δε βρίσκω αρκετό χρόνο ενδιάμεσα. τις τελευταίες τέσσερις μέρες όμως, πραγματικά δε βρίσκω διαλείμματα ενδιάμεσα. δεν ξεχωρίζω πότε τελειώνει η μία μέρα και πότε αρχίζει η επόμενη..

σαββατοκυριακή 17-18 οκτωβρίου

τη τρίτη παρουσιάζουμε ό,τι έχουμε κάνει για το project της λισαβόνας άρα όπως συνέβαινε μέχρι τώρα, έτσι και αυτό το σαββατοκύριακο, επαληθεύθηκε η απόλυτη ισότητα παρουσίαση=άπειρες ώρες στον υπολογιστή+νεύρα γιατί κάτι που πρέπει να πάει καλά φυσικά δεν πηγαίνει καλά. το σάββατο, ήμουν όλη μέρα chez aude. Ή αλλιώς κάθε πόλη που σέβεται τον εαυτό της έχει ένα προάστιο σαν το τρίλοφο και εγώ είμαι καταδικασμένη να το βρίσκω και να πρέπει να κάνω εργασία με μία (τουλάχιστον) από τις κατοίκους του. Κρύο-παγωνιά-βροχή και αγιάζι.

Σήμερα, για πρακτικούς λόγους, μοιράσαμε ακόμη περισσότερο τη δουλειά. Έτσι, από τη μία μέχρι τις δέκα και ισή περίπου το βράδυ, ήμουν στο σπίτι της Αν. δουλεύαμε παράλληλα, στο μεγάλο τραπέζι στο σαλόνι, ήπιαμε χυμό πορτοκάλι, κοροιδέψαμε λίγο την υπόλοιπη ομάδα μας (όπως συμβαίνει πάντα) και μετά αρχίσαμε να πίνουμε κόκκινο κρασί (χμ), τελειώσαμε όσα έπρεπε να κάνουμε δύο ώρες αργότερα από το προβλεπόμενο (όπως συμβαίνει πάντα), ακούσαμε τραγούδια γαλλικά-αγγλικά και ελληνικά (εγώ διάλεγα μουσική -όπως συμβαίνει συνήθως-) είπαμε για φίλους μας, για μαμαδες, μπαμπάδες, αδέρφια και ιστορίες από τις χώρες μας. Είναι παράξενη αυτή η διαδικασία, να μιλας σε κάποιον για ανθρώπους που ούτε ξέρει, ούτε θα γνωρίσει ποτέ κατα πάσα πιθανότητα αλλά και να γνωρίσει, τι θα καταλάβει.. αλλά εσύ συνεχίζεις να μιλάς γιατί είναι παράξενο κάθε φορά που συνειδητοποιείς ότι ξαφνικά δεν τους έχεις μαζί σου. Ότι η ζωή τους συνεχίζεται, βγαίνουν, πάνε ακόμη στο residents και στο arthouse, για καφέδες και σφηνάκια και τέτοια δεινά.. πφφφ.


Δυσκολεύομαι ακόμη να δεχτώ ότι μπορώ να περνάω πολύ καλά και χωρίς αυτούς. ναι, δεν είναι φυσιολογικό, το ξέρω, είναι υπερευαισθησία του χαρακτήρα μου, τι να γίνει όμως, εγώ το δέχτηκα, δέξου το και εσύ!

Μετά η Αν μαγείρεψε κοτόπουλο με πιπεριές και γάλα καρύδας και κάπου εκεί σκεφτόμουν ότι περνάω τόσο πολύ καλά. δώσαμε ραντεβού για αύριο ή μεθαύριο.. qui sais?

η εβδομάδα που πέρασε ήταν πολύ διαφορετική, η εβδομάδα που ξεκινάει είναι Η διαφορετική.

λέξη της ημέρας: départ, le

αθήνκα όπως αθηνούλα

Πεμπτηπαρασκευή (15-16/10)
Ήταν μία μοναδική εμπειρία αυτή η εβδομάδα. Εκτός από τη συνεργασία με τους χορευτές, εκτός από την παρατεταμένη παραμονή μας στην ύπαιθρο, εκτός από το πρωτότυπο ζητούμενο, δεν κατάλαβα επιπλέον πότε ξεκίνησε, με προσπάθεια ξεχωρίζα τις μέρες μεταξύ τους και ξαφνικά ω! ήταν παρασκευή. ειδικά αυτό το πέρασμα από την πέμπτη στην παρασκευή.. έφτασα στη σχολή πολύ νωρίς για να τελειώσω με τη μακέτα και όπως συμβαίνει πάντα όταν κάνω μακέτα, ξαφνικά ήταν 14:00. τέλεια. στις 15:00 έφτασαν οι χορευτές, μέχρι τις 19:00 παρουσιάζαμε τις ιδέες μας στην ομάδα. Μετά σκεφτόμουν ότι μέσα σε τρεις μέρες έχω κάνει τέσσερις φορές παρουσίαση στα γαλλικά. Υπέρβαση. Η δική μας παρουσίαση είχε εξαιρετική επιτυχία. Merci, Julia.

Φεύγοντας από τη σχολή, σκεφτόμουν ότι θέλω να πάω σινεμά. Πραγματικά, μόνο αυτό θέλω. Κοινοποίησα την επιθυμία μου και στις 20:30 είχαμε ραντεβού έξω από τον κινηματογράφο για γαλλο-γαλλική ταινία. Κατάφερα να κοιμηθώ μόνο ένα πεντάλεπτο κατά τη διάρκεια της ταινίας και γύρισα σπίτι μηχανικά. Παρασκευή

Σήμερα εκτός των άλλων είχαμε και συνάντηση με το γκρουπ της Λισαβόνας γιατί την Τρίτη έχουμε παρουσίαση. Χάρμα. Έφυγα από το σπίτι στις 10:00 και γύρισα λίγο πριν τις 20:00.

Προσοχή! δε γκρινιάζω! τα λέω μόνο και μόνο για να τα συνειδητοποιήσω...

λέξη της ημέρας: accentuer

je suis ou quand je suis ici?

Σκόρπιες σκέψεις για σήμερα, στο μετρό, γυρνώντας στο δωμάτιο, λίγο μετά τις 22:00..
1. μισώ τις μακέτες (και με μισούν και αυτές)
2. είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνομαι τόσο πολύ υπεύθυνη για κάτι που έχει σχέση με τη σχολή μου.
3. κρατάω διαρκώς σημειώσεις σχετικά με τους χορευτές μας. μου κάνει πολλή εντύπωση ο τρόπος που σκέφτονται, ο τρόπος που κινούνται, όλα όσα μας λένε. σημειώνω τα πάντα.
4. υπάρχουν ακόμη άτομα που τους λές ότι είσαι από την ελλάδα γελάνε και σου λένε με περηφάνια ah!! malakas! αφού έμαθα σε όλους μου τους συν-αρχιτέκτονες την υπερ-πολύτιμη φράση μισώ τις μακέτες, νιώθω λίγο πιο περήφανη για εμένα. 
5. κάνοντας μακέτα σήμερα, σε κάθε εκατοστό χαρτονιού που έκοβα σκεφτόμουν ότι ναι, μπορώ να κάνω μία φορά στη ζωή μου μία καλοφιαγμένη μακέτα, ακόμη και αν οι αγαπημένοι μου είναι πολύ μακριά για να μου αναγνωριστεί η υπερ-προσπάθεια.
6. σιτ. είναι όντως πολύ μακριά.

7. αν κάτι με εκνευρίζει πραγματικά αυτή την εβδομάδα, είναι ότι καμιά φορά που σταματάω για λίγο, σκέφτομαι ότι είναι τόσο πολύ κρίμα που δεν έχω λίγο χρόνο παραπάνω για να συνειδητοποιήσω πόσο τέλειο είναι αυτό που συμβαίνει αυτή την εβδομάδα.
8.τετάρτη, 14 οκτωβρίου
9. Λέξη της ημέρας; νυστάζω

καθιστός-όρθιος-εν πτήση (ή κάπως έτσι)

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου

Το ζητούμενο δεν είναι να χορεύουμε, εν τέλει. Το ζητούμενο είναι μέσα σε μία εβδομάδα να ετοιμάσουμε ένα "περιστατικό" που θα παρουσιάζεται για τρείς ημέρες (4-6/6/2010) σε έναν από τους κήπους της Λυόν. Μάλιστα, για ένα τριήμερο, σε κάθε κήπο της Λυόν, κάτι θα συμβαίνει. Κάτι-τι;

Συναντηθήκαμε στις 8:30 στον jardin de tresors. Πρώτο ζητούμενο ήταν καθένας από την ομάδα των αρχιτεκτόνων να διαλέξει ένα σημείο-τόπο μίας προκαθορισμένης διαδρομής.  Στη συνέχεια, έπρεπε να προετοιμάσουμε μία παρουσίαση για τον τόπο που επιλέξαμε, μέχρι τις 14:00. Τότε ξεκίνησε η παρουσίαση, η οποία απευθυνόταν στους υπόλοιπους αρχιτέκτονες και -βέβαια- στους χορευτές. Μόλις τελειώναμε την παρουσίαση, οι χορευτές άρχιζαν να μεταφράζουν όσα είχαμε πει σε κινήσεις και εμείς καλούμασταν να ενσωματωθούμε στο σύνολο. Τι άλλο θα κάνω θεε μου, μες το κρύο και το αγιάζι?! Εγώ δούλεψα σε μία παιδική χαρά, παρεπιπτόντως. Δέκα ώρες, όχι αστεία. Η μόνη ώρα που πέρασα σε κλειστό χώρο ήταν το πεντάλεπτο που πέρασα στη μοναδική brasserie της περιοχής, ζητώντας μία quiche aux poireaux. πφφφ. Πριν το διαλύσουμε, βρεθήκαμε σε μία αίθουσα μπαλέτου με καθρέφτες και μπάρες για να συζητήσουμε ποιός θα αναλάβει κάθε σημείο και ποιούς χορευτές θα έχει στη διάθεσή του... υπερπαραγωγή δηλαδή.

Πριν καταλήξω εξαντλημένη στο ζεστό μου κρεβάτι, πέρασα από τη Σάρα. Με έβαλε να πιώ δύο φλιτζάνια τσάι και μετά μου έφιαξε μακαρόνια με τόνο και φρέσκα κολοκυθάκια και ντομάτες. Αν ο μπαμπάς μου μιλούσε ιταλικά, θα ήμουν σίγουρη ότι την είχε πάρει τηλέφωνο κανένα μισάωρο πριν φτάσω, για να της δώσει οδηγίες.

Αύριο, ραντεβού στις 9 στη σχολή χορού, φορώντας φόρμες και μαλακά παπούτσια.

Λέξη της ημέρας: improviser

semaine intensive

και όταν λέμε semaine intensive εννοούμε ότι για πέντε μέρες θα είμαστε από τις 9 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα κάπου στη Λυών και θα οικειοποιούμαστε το χώρο, με το σώμα μας. Ω, ναι

Δευτέρα, 12 οκτωβρίου

Η εβδομάδα που όλοι περιμέναμε, είναι γεγονός. Όχι άλλη λισαβόνα, όχι άλλη γκρενόμπλ, αυτή την εβδομάδα, μόνο options thematiques. αχα!

Το πρωί χωριστήκαμε σε ομάδες και η κάθε ομάδα πήρε το δρόμο της. Την περίμενα πιο ήπια την εισαγωγή αλλά δε μπορώ να πω, πλάκα είχε. Ξαπλώσαμε στο δάπεδο, περπατήσαμε ξυπόλυτοι, περιπλανηθήκαμε με κλειστά μάτια, δοκιμάσαμε όλες τις πιθανές εκδοχές του απομακρύνομαι-παρατηρώ-αντιλαμβάνομαι-πλησιάζω-αισθάνομαι και όλα αυτά μόνο την πρώτη μέρα και μάλιστα χωρίς τη συνεργασία των χορευτών-συνεργατών μας. Το απόγευμα, αφού είχα μιλήσει με την Αλίκη, σκεφτόμουν τι κρίμα είναι που κανόνισαν να έρθουν την επόμενη εβδομάδα και θα χάσουν αυτό το ανεπανάληπτο θέαμα. Αύριο θα προσπαθήσω να τραβήξω βιντεάκια αλλά δε γίνεται και να αγκαλιάζω κορμούς και να τραβάω βίντεο, χωρίς να χάνω την απαράμιλλη χάρη μου..


Αύριο, λοιπόν, έχουμε ραντεβού στο jardin du tresor, όπου για δέκα ώρες, θα περιπλανόμαστε στην περιοχή, προσπαθώντας να συνεχίσουμε αυτό που ξεκινήσαμε σήμερα. Αν ο καιρός είναι ο ίδιος με σήμερα, είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι αύριο το βράδυ θα τρέμω από τον πυρετό. Θα σας κρατώ ενήμερους..

Λέξη της ημέρας: clignoter

Ημερολόγια κουζίνας_part 2

κυριακή, 11 οκτωβρίου

ότι έχω αδυναμία στο φαγητό, νομίζω ότι το έχω ξαναγράψει. μου αρέσει να διαβάζω για φαγητά, να βλέπω φαγητα (σε περιοδικά, στην τηλεόραση..), να μαθαίνω για φαγητά. σε μία άλλη μου ζωή θα ήμουν ο Ηλίας Μαμαλάκης..

Στα πλαίσια του διαβάζω-για-φαγητά, λοιπόν, δεν είναι λίγες οι φορές που έτυχε να διαβάζω για μία συναρπαστική επίσκεψη στη λαϊκή, ή σε ένα μπακάλικο ή σε ένα μανάβικο ή κάπου τελος πάντων όπου οι ποικιλία των αγαθών σε ενθουσίαζε, οι μυρωδιές σε ζάλιζαν, η ποιότητα σε εξέπληττε και τέτοια καταπληκτικά. κάθε φορά που έπεφτε στα χέρια μου ένα τέτοιο κείμενο, εκνευριζόμουν που δεν είχα ένα ανάλογο βίωμα. Μέχρι σήμερα!

Στη Λυόν, είναι εξαιρετικά συνήθεις οι ανοιχτές αγορές. Είναι αυτό που λέμε λαϊκή στην Ελλάδα μόνο που εδώ μπορεί κανείς να βρει τα πάντα. Επιλέον, μερικές από αυτές, λειτουργούν σχεδόν κάθε μέρα. Σήμερα, στα πλαίσια του εκπαιδευτικού προγράμματος γνωρίζω-τη-Λυόν, πήγαμε στην αγορά του Saone, που είναι η μεγαλύτερη σε μήκος και ποικιλία. Αυτό που σκέφτηκα κάποια στιγμή και ήθελα να γράψω αλλά μου φαινόταν τόσο αστείο που γελούσα μόνη μου, ήταν το: ήθελα να τα αγοράσω όλα γιατί σκεφτόμουν ότι αν διάλεγα ένα μόνο πράγμα θα αδικούσα τα υπόλοιπα (χαχαχχαχαχαχχαχαχχαχχα). τελικά αγόρασα ένα ψωμί με ροκφόρ και καρύδια και μία τάρτα με σπανάκι και τυρί de chevre. την επόμενη Κυριακή θα επιστρέψω δριμύτερη.

Λέξη της ημέρας: chaland,le