people pleasantly strange_part2

δευτέρα. 5 οκτωβρίου

όταν ακούω ανθρώπους να λένε ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα, προβληματίζομαι. προσπαθώ να καταλάβω τι άλλο σημαίνει, τι άλλο σκέφτονται παράλληλα. Άλλες φορές νομίζω ότι είναι λίγη μελαγχολία, άλλες λίγος ενθουσιασμός, άλλες λίγη απορία. Σήμερα, ενώ περιμέναμε το μετρό, φεύγοντας από τη σχολή, σκέφτηκα ότι η μέρα μου πέρασε εξαιρετικά γρήγορα. τελεία. διαπίστωση. ο Αλέξαδρος λέει ότι έτσι θα είναι από εδώ και πέρα. Δεν υπάρχει επιστροφή.

Μετά σκεφτόμουν ότι ίσως δεν κατάλαβα καθόλου την πραγματική διάρκεια της ημέρας (αποφεύγω να χρησιμοποιήσω τη φράση η-μέρα-μου-πέρασε-γρήγορα) γιατί ήταν γεμάτη ανθρώπους. Στην αρχή στο διάδρομο της σχολής, όπου πηγαίναμε πάνω κάτω για να μαζέψουμε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για την επόμενη εβδομάδα, όταν θα ξεκινήσουμε επιτέλους τα μαθήματα επιλογής, μετά οι γαλλίδες που διαπίστωσα ότι έχουν τα ίδια προβλήματα με εμάς όταν είναι να χωριστούν σε ομάδες για κάποια εργασία, πιο μετά οι ιταλοί -είναι παντού-, μετά οι τελευταίοι ισπανοί, που έφτασαν σήμερα. Το απόγευμα, τα αγόρια από την Αρμενία των οποίων κάθε προσπάθεια να γίνουν συμπαθείς είναι απόλυτα ανεπιτυχής, η καθηγήτρια από το Λίβανο, οι δουβλινέζοι. Κόσμος πάει και έρχεται, γεμίζει κάθε κενό.

Μετά, στο μετρό, στα πλαίσια του καταπληκτικού παιχνιδιού παρομοιώσεων ανθρώπων με φαγητά, η Sara μου έλεγε ότι είμαι σαν τη nutella_χμ! Είναι φορές που γίνομαι πολύ αντικοινωνική, δεν έχω καμία διάθεση να μιλάω, να εξηγώ, να συναναστρέφομαι ανθρώπους, γενικά. Ίσως μάλιστα, έχω μία αδυναμία στον αντικοινωνικό μου εαυτό.. και πάλι όμως, είναι μέρες που το να έχω τόσο κόσμο γύρω μου, είναι τόσο διασκεδαστικό.. ακόμη και αν οι μέρες αυτές περνάνε γρήγορα (...)

Λέξη της ημέρας: chute,la

bouchon,le

κυριακή, 4-10

χθες το βράδυ, πίναμε μπύρες για να γιορτάσουμε τον πρώτο μας μήνα στη Λυών. πέρασε κιόλας ένας μήνας. Χμ. Σαν να μην έφτανε αυτό, σήμερα συνειδητοποίησα ότι έχω ήδη οργανώσει την 'ρουτίνα' της κάθε μέρας μου εδώ. και κυριώς της Κυριακής. la spectacle du quotidien!

Τις κυριακές λοιπόν, η clair μας παίρνει και μας πηγαίνει βόλτα στη Λυόν, για την γνωρίσουμε από-μέσα. Σήμερα, πήραμε και τις υπόλοιπες φίλες της και πήγαμε όλοι μαζί σε παραδοσιακό bouchon lyonais. bouchon,le είναι το πώμα από φελό αλλά εδώ, δεν έχει αυτή τη σημασία. το bouchon είναι ταβέρνα, όπως είναι στην ιταλία η trattoria. έχει πιάτα ξεχωριστά αλλά αν διαλέξεις κάθε πιάτο ξεχωριστά είναι σαν να βαζεις μία ταμπέλα από νέον πανω από το κεφάλι σου που λέει "τουρίστας". το κανονικό είναι να επιλέξεις ένα μενού. ή πιο σωστά, κατηγορία μενού. ανάλογα με το πόσα χρήματα θέλεις να πληρώσεις. και κάθε κατηγορία έχει διαφορετικά πιάτα. πλάκα έχει. σαν τηλεπαιχνίδι.

καταπιέσαμε τις γευστικές μας προτιμήσεις για να δοκιμάσουμε τις σπεσιαλιτέ της Λυόν (salade lyonnaise-quenelle,la-fromage de chevre) και δοκιμάσαμε επίσης κρασί από την Bourgogne γιατί η julie επέμενε ότι αυτό είναι ΤΟ καλύτερο γαλλικό κρασί. στο τέλος μάλιστα, η clair μας είπε ότι άμα μας άρεσε το φαγητό, πρέπει να λέμε j'ai bien mange, j'ai bien bu, j'ai la peau du vendre bien tendue. χα!

Φεύγοντας, η Sara μου έλεγε πόσο άδικο είναι που δεν μπορεί να καταλάβει τι γραφω στο μπλογκ μου και με εβαλε να της υποσχεθώ ότι όταν θα γράψω βιβλίο, θα φροντίσω να κυκλοφορήσει και μία ιταλική έκδοση, την οποία βέβαια θα της αφιερώσω.

Οι κυριακές στη Λυών έχουν αποκτήσει περισσότερο ενδιαφέρον από όσο μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα μπορούσαν να έχουν, τελικά..

Λέξη της ημέρας: nocturne

μαθήματα ευρωπαϊκής ιστορίας

Σάββατο, 3 οκτωβρίου


Σήμερα, είχαμε πει με τα κορίτσια (είναι αστείο ότι ο όρος αυτός τα-κορίτσια μπορεί να περιγράφει την ίδια στιγμή πολλές διαφορετικές ομάδες. τα-κορίτσια-στο-νέο-ηράκλειο, τα-κορίτσια-από-την-κατασκήνωση, τα-κορίτσια-από-τη-λυών και βέβαια τα-κορίτσια-από-τη-θεσσαλονίκη, είναι πάντα τα-κορίτσια_ιδέα. τελος πάντων).. Είχαμε πεί λοιπόν ότι θα πάμε στη μπιενάλε. όπως συμβαίνει σε κάθε αξιοπρεπή μπιενάλε, τα εκθέματα δεν συγκεντρώνονται σε ένα χώρο αλλά είναι συγκεντρωμένα σε χώρους, διάσπαρτα στην πόλη, με σκοπό να πρέπει να γυρίσεις την πόλη για να τα δεις όλα. Αποφασίσαμε λοιπόν ότι θα ξεκινήσουμε από τα νότια. λάθος απόφαση. Δεν είχα μαζί μου το χάρτη, η περιοχή νότια του σταθμού perache δεν είναι ιδιαίτερα φιλική και έτσι γυρίσαμε στο κέντρο άπραγες.

Κάτσαμε να πιούμε ένα καφέ και να οργανώσουμε τις επόμενες κινήσεις μας και εκεί συνειδητοποίησα ότι και οι δυό τους έχουν αρχίσει να με λένε αθήνα ή ατηνά, σε μία προσπάθεια να φτάσουν το αθηνά ξεπερνώντας το ατενά και τον ενθουσιασμό του α-το-ονομά-σου-το-ξέρω-από-τότε-που-κάνανε-ελληνική-ιστορία-στο-σχολείο. Μετά αρχίσαμε να λέμε για πολεμικούς εξοπλισμούς, τους έλεγα για τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο και την ιστορία με τα Ίμια, η Σάρα έλεγε για την ιταλική αντίσταση στον πόλεμο και πόσο άδικο είναι που όλοι νομίζουν ότι οι Ιταλοί ήταν σχεδόν σαν τους Γερμανούς απλά δεν κηνυγούσαν Εβραίους, η Σουζάνα έλεγε για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και την κατάρρευση του κομμουνιστικού κόμματος, το 1989.

Ενώ κατευθυνόμασταν προς τα βόρεια της πόλης, αυτή τη φορά, σκεφόμουν ότι ακόμη και η Αλίκη θα έβρισκε συναρπαστική την Ιστορία αν την μάθαινε με αυτό το τρόπο. η αρχιτεκτονική, είναι από τα θέματα που θα με απασχολήσουν λιγότερο κατα τη διαμονή μου εδώ, θαρρώ.

Λέξη της ημέρας: illisible (le monde est illisible, mon coeur non, sarkis, installation, Xe Biennale de Lyon, 2009)

..όπως Γκρενόμπλ

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου

το πρωί ξύπνησα και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν Τέλεια! Παρασκευή! ήπια ένα τσαι μπας και σταματήσει να πονάει λιγουλάκι ο λαιμός μου και ξεκίνησα για τη σχολή.

Μετά αναρωτιόμουν αν αυτό με την καλή μέρα που φαίνεται από το πρωί, όντως ισχύει και προσπαθούσα να καταλάβω από τον κόσμο γύρω μου στο μετρό, πόσο καλή θα είναι αυτή η μέρα. παρεπιπτόντως, οι απεργοί οδηγοί παρατήρησαν ότι ισοδυναμεί με εγκληματική ενέργεια να μην κινείται τίποτα το πρωί και αποφάσισαν αν μεταφέρουν την απεργία τις απογευματινές ώρες. από τις 6 και μετά. εύγε, παιδιά.

Μπήκαμε στα αυτοκίνητο, συνεχίσαμε το μάθημα Σελίν-ντιον-είσαι-μία-και-άλλη-καμία, φτάσαμε στη γκρενόμπλ, όπου φυσούσε πραγματικά πολύ, εξερευνήσαμε την περιοχή στην οποία θα τοποθετήσουμε το μουσείο μας και μετά πήγαμε βόλτα στο κέντρο. ήπιαμε ένα καφέ, φάγαμε ισπανικά τάπαζ, συζητώντας περι γλωσσών και συστημάτων εκπαίδευσης και επιστρέψαμε στη λυών.

στην Ελλάδα, όταν εισαι λιγο-αρρωστος και πονάει λίγο ο λαιμός σου, πίνεις ένα τσαγάκι, τρως μία σουπίτσα και περιμένεις να σου περάσει. στα μεγάλα κέφια άντε να βγεις και να πιεις και ενα κρασι βρε αδερφέ. πφφφ.. στην ιταλία όταν πονάει ο λαιμός σου, πίνεις γκράπα (70% αλκοολ) και στη σλοβακία σπίρτσκα ρούσκα (60% αλκοολ). εδώ δεν είχαμε ούτε το ένα ούτε το άλλο όποτε, το βράδυ, με τύλιξαν με ένα τεράστιο κασκόλ (σαν της μαρίας περίπου) και με πήγαν να πιω μερικά σφηνάκια βότκας. και αν σκεφτει κανεις ότι σιχαίνομαι τη βότκα.

γύρισα σπίτι χωρίς καμία απολύτως βελτίωση στην υγεία μου (αύριο τσαγάκια, promise) έχοντας αποφασίσει όμως ότι ακόμη και αν δε μπορείς να καταλάβεις αν μία μέρα είναι όντως καλή, δέξου την σαν καλή, μέχρι αποδείξεως του εναντίου. το πιο πιθανό είναι αυτό το ενάντιο, να μην αποδειχτεί ποτέ. αχα!

Λέξη της ημέρας: arc-en-ciel, le

pour que tu m'aimes encore.. **

Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο άδικο είναι όταν το μισάωρο που περνάω κάθε μέρα γράφοντας στο μπλογκ ε-δεν-εχω-και-τόση-διάθεση. Κρίμα είναι. Σήμερα, όχι.

Πέμπτη, 1η Οκτωβρίου

Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο της Magali και ψάχνοντας στη τσάντα μου τα κλειδιά για να μπω στο σπίττι, συνειδητοποίησα ότι πάλι το πρόσωπό μου είναι μουδιασμένο. όχι από την προσπάθεια να προφέρω το r, όπως στην αρχή, αλλά επειδή σήμερα, από το μεσημέρι και μετά τουλάχιστον, γελούσα ασταμάτητα. πφφφ

Στην αρχή, ήταν η Claire, που προσπαθούσε να πείσει εμένα και τη Sara ότι τα γαλλικά σταυρόλεξα είναι πανεύκολα. Ναι, μμμμμμάλλον. Γεμίσαμε δύο σελίδες από τα σημειωματάριά μας με καινούριες λέξεις και για κάθε καινούρια μας λέξη η Claire προσπαθούσε να προφέρει την εξαιρετικής δυσκολίας λέξη αχλάδι.

Μετά από τέσσερις ώρες, το μάθημα είχε τελειώσει και ήμουν στο αυτοκίνητο του Guillame μαζί με την Claire και την Angelique και όλοι μαζί τραγουδούσαμε με ανοιχτά παράθυρα τα τελευταία σουξέ της Celine (μία είναι η Celine). εγώ κρατούσα το βιβλιαράκι με τους στίχους, βέβαια. Πήγαμε στην παρουσίαση των βραβείων νέων γάλλων αρχιτεκτόνων και μετά κάναμε με τα αυτοκίνητα βόλτες στη Λυών για να δούμε πώς είναι η πόλη τη νύχτα. Θυμήστε μου με το που πατήσω το πόδι μου στην Ελλάδα να βγάλω δίπλωμα οδήγησης, παρακαλώ.

Στο ασανσέρ, έχοντας βρεί τα κλειδιά, σκεφτόμουν ότι όλο αυτό δε θα μπορούσε με κανένα τρόπο να είναι καλύτερο.

Λέξη της ημέρας: serein,la (η δροσιά του βραδιού. Υπάρχει λέξη γι'αυτό στα ελληνικά;)

**http://www.youtube.com/watch?v=Qdjt0mWWH_M

σαν κουτσό αλλά όχι ακριβώς

Τρίτη-Τετάρτη ή 29-30 σεπτεμβρίου

όταν πήγαινα δημοτικό, στα διαλείμματα συνήθως παίζαμε. κηνυγητό, ή μήλα, ή γερμανικό (θεε μου! πότε πήγα δημοτικό; το '60;!) ή ρουκ-ζουκ ή ένα άλλο παιχνίδι που είναι σαν κουτσό αλλά δεν είναι κουτσό. δύο ατομα καθονται απέναντι ωστε να κρατανε τεντωμενο με τα ποδια τους ενα λαστιχο. όλοι οι υπόλοιποι πηδάνε πάνω από το λάστιχο, πατώντας μία δεξιά και μία αριστερά. τις τελευταίες μέρες είναι σαν να παίζω συνέχεια αυτό το παιχνίδι. σκεφτόμουν ότι εξίσου καλή παρομοίωση είναι το να ανεβαίνεις το πήλιο με ανοιχτό ραδιόφωνο και ο σταθμός να αλλάζει σε κάθε στροφή. αλλά το σαν-κουτσό ταιριάζει πιο πολύ.

από την κυριακή και μετά, η διάθεσή μου αλλάζει με το παραμικρό, χωρίς να διανύω ενδιάμεσα στάδια. ή έχω νεύρα, ή είμαι μες τη τρελή χαρά. μία δεξιά-μία αριστερά. όταν παρατηρώ από λίγο πιο μακριά αυτές τις αλλαγές, μου φαίνεται αδιανόητο πόσο μπορεί να θυμώσω επειδή σκέφτηκα κάτι (που μπορεί να μην έχει την παραμικρή λογική, αλλά εμένα δε με νοιάζει γιατί το σκέφτηκα). Μετά από λίγο, δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω το ίδιο άτομο σε κάποια που λέει χαζά αστεία, γελάει και κατεβαίνει σκαλοπάτια τραγουδώντας. Μία δεξιά-μία αριστερά. και στο τέλος είμαι πολύ κουρασμένη.

το προτζεκτ της λισαβόνας προχωράει με εντυπωσιακούς ρυθμούς. και το άλλο, της γκρενομπλ επίσης, την οποία παρεπιπτόντως θα επισκεφτούμε την παρασκευή τελικά. δουλεύω με τρόπο που δε μπορούσα να φανταστώ, ό.τι και να κάνω είναι διαφορετικό και με αυτό το τρόπο νομίζω ότι αλλάζω και εγώ από λίγο κάθε μέρα. πλάκα έχει.

Λέξη της ημέρας: suspendue

in-treatment_

Δευτέρα, 28-9

Δεν είναι κυκλοθυμική η λέξη που ψάχνω.. το πολύπλοκη μου ταιριάζει πιο πολύ. Αυτό βέβαια είναι ίσως και δικαιολογία. τελος πάντων. είναι εκνευριστικές οι αφηγήσεις που αρχίζουν από το τέλος..

το πρωί ξύπνησα με το ζόρι στις 7μιση. αν η απεργία είχε λήξει (όσο ζω ελπίζω_), θα μπορούσα να είμαι οριακά στις 8μιση στη σχολή για το μάθημα.. αποφάσισα να το ρισκάρω, πήρα το μετρό αλλά μετά από 3 στάσεις σταμάτησε. δύο τινά: πάω και παίρνω λεωφορείο και μπαίνω στη διάλεξη στο διάλειμμα ή γυρνάω στο δωμάτιο και βλέπουμε. έτσι για τη τρέλα, έκανα το δεύτερο.

αυτό που σκέφτομαι γενικά αυτές τις μέρες είναι ότι η περίοδος προσαρμογής, άντε, τελείωσε, ας κάνω και καμιά δουλεία. περίμενα λοιπόν λίγο να μεσημεριάσει, πήρα τον οδηγό μου, το χάρτη μου, δύο μήλα για το δρόμο (γίνομαι γραφική, το ξέρω) και αποφάσισα σήμερα να κάνω πατριδογνωσία.

έκανα βόλτα στο πέμπτο διαμέρισμα, ανέβηκα 600 (582 μετρησα τουλάχιστον) σκαλοπάτια μέχρι τη fourviere, κάθησα για λίγο σκεπτική εκεί-ψηλά, κατέγραψα τις σκέψεις μου και πήρα το δρόμο του γυρισμού. έτσι βρήκα ένα βιβλιοπωλείο από το οποίο -δεδομένης της κληρονομικής αδυναμίας μου σε τέτοιους χώρους- βγήκα μετά από μία ώρα, περήφανη για τα νέα μου αποκτήματα και έχοντας συμφωνήσει με τον εαυτό μου ότι για να πηγαίνω να αγοράζω ένα καινούριο, θα πρέπει τουλάχιστον να έχω ξεκινήσει το προηγούμενο. Σύμφωνοι.

εδώ κολλάει το κυκλοθυμική-ή-πολύπλοκη. Συνειδητοποίησα εκεί-ψηλά ότι τη μία μέρα είμαι μες τη χαρά και την άλλη επιδιώκω να μένω μόνη μου, κάνω βόλτες και κάνω ερωτήσεις στον εαυτο μου απαντώντας τις οποίες, προσπαθώ να καταλάβω ποιό είναι εντέλει το πρόβλημά μου. ΤΟ πρόβλημά μου. Γιατί πάντα κάνω τις καταστάσεις πιο σύνθετες, γιατί γίνομαι εσωστρεφής, γιατί μου φαίνομαι παράξενη όταν δεν είμαι λίγο, έστω, μελαγχολική. Ξεκίνησα να βλέπω το in treatment αυτό φταιει. θα το κόψω.

λέξη της ημέρας: lierre, le